Met deze apps kun je inchecken op de locatie waar je bent en punten verdienen door zo vaak mogelijk en op zoveel mogelijk plekken in te checken. Maar je kunt ook zien waar je vrienden uithangen en wat ze van die plek vinden. Je ziet bijvoorbeeld in welk restaurant ze zitten en kunt dan bepaalde gerechten aanraden. Of als je weet dat ze in het park zijn kun je daar ook heengaan, of juist niet natuurlijk.

Maar waarom zou je willen dat de hele wereld kan zien waar jij bent? Dat heeft weer met status te maken. Door heel vaak op de juiste plekken in te checken kan je aan iedereen laten zien hoe hip je bent, want jij weet waar het te doen is. Maar ook reizen blijft een belangrijk status symbool. Kijk maar naar de mensen die een wereldkaart op hun profielpagina hebben waarop je kunt zien in welke landen ze allemaal zijn geweest.

Je kunt je proberen te orienteren of de weg vragen, maar via GPS weet een telefoon waarschijnlijk beter wat je positie precies is dan jijzelf. Via de eerder genoemde apps wordt het heel makkelijk om je locatie met de wereld te delen en zo is iedereen als een soort stipje op de wereldkaart terug te vinden. En dat is een spannende ontwikkeling voor sociale contacten en voor marketeers.

Wat ik nogal opvallend vind is deze tegenstrijdigheid: als het op status aankomt dan voeren we opeens achteloos onze exacte locatie in op de wondere wereld van het web. Maar als we horen dat de GVB onze reisgegevens bewaart begint iedereen te protesteren.

Als we het dan toch over locatie hebben is er nog een grappige hype ontstaan van evenementen en clubs op geheime locaties. Pas als je de ticket koopt, krijg je de locatie te horen. Dat maakt zo’n feestje extra spannend, want je weet niet of je die avond onder een brug staat te housen of in een oude bunker.

Hoe dan ook, zoals William Dillard zei draait het maar om 1 ding: ‘location, location, location!’

Lyke.

nice!

1. pionier worden in duurzaamheid
2. nieuwe manieren voor het gebruik van digitale technologie bedenken
3. producten ontwerpen die een emotionele link naar de gebruiker maken

En wat is een goed artikel zonder voorbeelden? Te beginnen met het Nederlandse collectief Droog design, waar de internationale krant erg enthousiast over is. Zij presenteerden een collectie met upcyclede gebruikte producten “Saved by Droog”. Duurzaamheid = design.

Een ander voorbeeld is de Memory Chair van Tokujin Yoshioka. Elke keer dat iemand erop gaat zitten verandert de stoel dat van een soort aluminium is gemaakt van vorm. Zo vertelt het een verhaal over de personen die deze stoel gebruikten en dat geeft het product extra emotionele waarde.

Maar de vraag blijft: “Why design now?”. Vanaf 14 mei 2010 wordt over dit thema geëxposeerd in het Cooper-Hewitt museum in New York. Dan is er werk te zien van ontwerpers die maatschappelijke problemen vertalen naar o.a. architectuur, grafisch ontwerp en fashion.

Naast deze gewetensvraag had ‘s werelds belangrijkste design beurs ook nog eens een zwartgeblakerd randje dankzij de uitgebarste vulkaan op Ijsland. Maar het is duidelijk: de rol van ontwerpers is veranderd. Hun creativiteit wordt steeds belangrijker, maar in plaats van dit toe te passen in het vormgeven van materialen bedenken ze creatieve oplossingen voor maatschappelijke problemen. Ik denk dat er steeds minder statisch producten tentoongesteld zullen worden en dit evenement meer op een conferentie gaat lijken. Maar dan wel eentje in stijl, waar de mannen in Armani en de vrouwen gekleed in Gucci lopen. Het blijft toch Milaan he!

Lyke.

Er zijn hier meer Starbucks dan McDonalds, maar de echte New Yorker gaat naar kleinere tentjes zoals het schattige op vrijwilligers draaiende koffiebarretje achterin de tweedehands boekenwinkel Housing Works. Of Cafe Pick Me Up in het artistieke East Village. Verder drinken ze hun koffie in de metro uit paper cups, thermoskannen en zelfs mokken worden gewoon onderweg meegenomen.

Apple is groot in ‘the Big Apple’. Je hebt vast wel beelden gezien van de lancering van de Ipad. Het lijkt hier wel een religie. Overal zie je Apple laptops, zelfs een middagje in het park is niet meer compleet zonder dit draagbare witte wonder nu het internet altijd en overal is. En dankzij de Iphone en Ipod (net als in Nederland) droomt iedereen onderweg altijd lekker weg in z’n eigen muziekbubbel.

Dan zijn ze hier ook nog gek op huisdieren. Het lijkt wel of iedereen een hond of een kat heeft. Misschien omdat je je anders wel eenzaam voelt in zo’n grote stad. Om hun kindjes te onderhouden hebben de huisdieren hun eigen schoonheidsspecialist, psycholoog, kinderopvang enz. Maar zelfs het ingeblikte kattenvoer is niet meer goed genoeg voor ze. Junkfood noemt Tambeys Kitchen het. Daarom kun je niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kat all natural-home made-biodegradable-local-organic-fairtrade-home grown eten kopen. Goed he? Ik hou er wel van.

Lyke.

1. openbare terrassen
2. hele hysterische sirenes
3. personal trainers die fitness-training geven in het park
4. wachtrij voor een kledingwinkel
5. een ‘national debt clock’
6. rookvrije pleintjes
7. meer taxi’s dan auto’s
8. random mensen die op straat om een sigaret vragen (niet alleen zwervers)
9. TAX die er pas aan de kassa bijkomt
10. gele veerpont die matcht bij de taxi’s

Band of Skulls – I know what I am

Bear Hands – What a drag

Lawrence Arabia – Apple pie bed

Carol Fran – I’m gonna try

Dus heb je altijd al in een bandje willen zitten, maar bespeel je geen instrument: koop een tamboerijn!

Lyke.

Op een zonnige zaterdagochtend liep ik naar de Kalverstraat. Het was mijn geluksdag, want ondanks de megadrukte was er geen mens in de Bel Company te bekennen. Misschien had ik toen al onraad moeten ruiken…

Ik wist al welke telefoon en welk abonnement ik wilde en zou me niet van de wijs laten brengen. De prijzen die de verkoper mij liet zien klopten allemaal met wat ik op internet had gezien. Wat ik nog niet wist, was dat ik deze telefoon pas over 3 maanden kan gebruiken, omdat ik overstapte van provider en er een simlock op zit. Maargoed, de verkoper was zo eerlijk om mij hierop te wijzen en daarmee groeide mijn vertrouwen in de oprechtheid van mijn verkoper. Bovendien, verzekerde hij me dat ik mijn nieuwe telefoon tot die tijd als Ipod en camera kon gebruiken zonder de simkaart erin te hoeven doen. Dit was helaas onwaarheid nummer 1.

Natuurlijk probeerde hij me een verzekering aan te smeren, maar ook daarop was ik voorbereid. “Wanneer wordt het geld afgeschreven?” vroeg ik. Want dat komt in mijn studentenleven natuurlijk erg nauw. “Het einde van de maand,” zei hij. “Net als je telefoonrekening.” Onwaarheid nummer 2. “Maar ik raad je echt aan om dit te nemen, want ja, zo’n Iphone is toch wel 900 Euro waard. Onwaarheid nummer 3, zag ik nota bene op mijn verzekeringscontract!

Dus, bij deze wil ik de valsspeler hierop wijzen: Eerlijkheid duurt het langst. En wat heb je nou liever? Een klant die heel lang bij je blijft of eentje die zich bedrogen voelt en daarom nooit meer iets met je te maken wil hebben? Juist. Het is zo simpel…

Lyke.

Het Hans Brinker budget hotel zit in Amsterdam. Gewoon een ordinair hostel met een goed gevoel voor humor.

Lyke.

In Nevada is gisteren het Burning Man Festival begonnen. Het is een van de meest mensonvriendelijke plekken van Amerika. Op het entreekaartje staat dat je op vrijwillige basis het risico loopt om dood te gaan. Burning Man wordt omschreven als een ‘experiment in tijdelijke gemeenschapsvorming gewijd aan radicale zelfexpressie waar je radicaal op jezelf moet vertrouwen’.

Black Rock City is de plek waar alles gebeurt. Het publiek is een mix van hippies, yuppen, nudisten, rockers, pyromanen, artistiekelingen en hardrockers. Het is een ontsnapping aan het dagelijkse leven. Kort door de bocht: een kruising tussen een circus, een housefeest, een kunstgalerie en een survivalkamp. Een week lang ben je kunstenaar. Alles kan en alles mag.

Het thema van 2009 is ‘Evolution’. In dit thema staan drie vragen centraal: wat voor wezen is de mens, waar komen we vandaan en hoe kunnen we ons aanpassen aan een constant veranderende wereld?

Ik dacht dat ze in Amerika maar 1 scheppingsverhaal kenden.

Lyke.

Een vergelijkbaar initiatief is de TerraScreen, een rek waar je de bloempotten zo inhangt.

Beide initiatieven doen eigenlijk weinig voor el vironment, wat de term ‘groen’ wel doet vermoeden. Het is hooguit beter voor het milieu om een natuurlijk product aan de muur te hangen dan een likje chemische verf. Ik mag hopen dat de ophangsystemen zijn gemaakt van gerecycled materiaal, maar dat wordt helaas nergens vermeld.

Lyke.